Ένα κλειδάκι;
Ένα κλειδάκι; Ο τύπος ούτε που με κοίταξε, μεσήλικας και μη διατηρητέος, έσερνε από το χέρι μια γυναίκα ελαφρώς ενδεδυμένη, παρά το κρύο της βραδιάς. Ένα κλειδάκι; Βεβαίως κύριε του απάντησα, θα μείνετε μέρες, έχετε ξαναέρθει στο ξενοδοχείο μας, μπορώ να έχω την ταυτότητά σας; Ο τύπος με κοίταξε συνοφρυωμένος και ξαναείπε, ένα κλειδάκι; Τότε είδα τον πατέρα μου να έρχεται τρέχοντας, έδωσε αμέσως ένα κλειδί, πήρε κάποια λίγα χαρτονομίσματα της εποχής από τον τύπο, είπε στο ζευγάρι καλή ξεκούραση, κάτι μούγκρισε ο συνοδός, και χάθηκε στον σκοτεινό διάδρομο του ισογείου κρατώντας τη συνοδό του από το χέρι.
Ήμουν γύρω στα 17 και ήταν η πρώτη φορά που ο πατέρας μου με άφησε για πέντε λεπτά μόνο στη reception της ατομικής επιχείρησης. Ξενοδοχείο με πρόσβαση στην Εθνική οδό, εκεί στις παρυφές της πόλης, είκοσι δωματίων με χώρο πρωινού που ταυτόχρονα λειτουργούσε σαν μπαρ και αύλειο χώρο σε οικτρή κατάσταση, που χρησιμοποιείτο ως parking βαρέων οχημάτων (νταλίκες). Ο πατέρας μου, μετά από το συμβάν, μου εξήγησε μερικά πράγματα. Πρώτον πως δεν ήμασταν ιδιοκτήτες του Hilton αλλά περιφερειακού ξενοδοχείου ελαχίστων αστέρων που παρείχε διανυκτέρευση σε οδηγούς φορτηγών και στέγη για ολιγόωρη διαμονή σε ζευγαράκια. Καμιά φορά, όταν «τίγκαραν» τα ξενοδοχεία της πόλης, ξέπεφτε και κανένας άλλος πελάτης, αλλά αυτό ήταν σπάνιο γεγονός και μάλλον όχι και τόσο επιθυμητό.
Ο πατέρας μου, μου εξήγησε ότι δόξα τον Θεό, μεροκάματο έβγαινε, αλλά, λόγω του χαμηλού τιμήματος των παροχών θα έπρεπε να δίνω μεγάλη προσοχή σε κάποιους περίεργους που ερχόταν για ελέγχους δείχνοντάς σου μια ταυτότητα και ασχολιόταν με ποια δωμάτια ήταν γεμάτα και αν οι πελάτες είχαν εγγραφεί στο ειδικό τότε βιβλίο της παρ. 5 του άρθρου 10 του Π.Δ. 186/92 περί Κ.Β.Σ. (λαϊκιστή βιβλίο πόρτας), αν το προσωπικό ήταν εγγεγραμμένο στο ειδικό βιβλίο εργαζομένων όσον αφορούσε το Υπουργείο Εργασίας, αν η κουζίνα (πείτε την και έτσι) τηρούσε τις προδιαγραφές καθαριότητας και αν τα ποτά και τα ροφήματα που βρισκόταν σε διατίμηση, προσφερόταν στις αντίστοιχες τιμές. Σαν δεκαεπτάρης άρχισα να φωνάζω «γιατί ρε πατέρα, συνέταιροί μας είναι όλοι αυτοί» και εκεί άρχισε η μύησή μου στο επάγγελμα. Για τους φορτηγατζήδες τηρείς όλες τις απαιτήσεις του νόμου, γιατί πληρώνει η μεταφορική εταιρεία τους και αυτοί πρέπει να πάνε στον λογιστή την απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Συνεπώς τους γράφεις στο βιβλίο πόρτας και τους δίνεις κανονικά απόδειξη. Ο κύριος τζίρος της επιχείρησης όμως γίνεται από αυτούς που έρχονται για ξεκούραση, ημιδιαμονή, για λίγες ώρες ή όπως αλλιώς θέλεις πες το. Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για απόδειξη και γενικά δεν τους αρέσουν οι πολλές κουβέντες. Σου λένε «ένα κλειδάκι», εσύ τους δίνεις ένα διαθέσιμο δωμάτιο στο ισόγειο δεξιά της ρεσεψιόν επειδή αριστερά βάζεις τους φορτηγατζήδες, παίρνεις το ποσό, τους λες καλή ξεκούραση και αυτό ήταν όλο. Όταν σε καμιά – δύο ώρες φύγουν, στέλνεις τη Σβετλάνα να τακτοποιήσει το δωμάτιο για κανένα πεντάλεπτο και ο χώρος είναι πάλι έτοιμος προς διάθεση. Η δουλειά είναι ιδιαίτερα εύκολη, αλλά πρέπει να έχεις τις αισθήσεις σου σε εγρήγορση. Κατ’ αρχήν, ανελλιπώς κάθε εβδομάδα θα έρχονται τέσσερις μαντράχαλοι και θα σε λένε «ΣΔΟΕ». Θα κοιτούν το θυριδωτό με τα κλειδιά και σε όσα δεν υπάρχει κλειδί θα σου ζητάν να δούνε το βιβλίο πόρτας. Για κάθε δωμάτιο που δεν θα είναι περασμένο μέσα θα τρως και ένα πρόστιμο και αν αυτό γίνεται κάθε βδομάδα, σε λίγο καιρό το ξενοδοχείο θα έχει απαλλοτριωθεί υπέρ του Δημοσίου. Για το λόγο αυτό ο πατέρας μου είχε βγάλει αντίγραφα κλειδιών, στην πραγματικότητα άσχετα ίδια κλειδιά με μπρελόκ που είχε ένα μικρό σημαδάκι. Έτσι, μόλις δίναμε στον πελάτη το κανονικό κλειδί, βάζαμε στο θυριδωτό το «μαϊμού» ώστε ο περίεργος ελεγκτής να είχε ως πρώτη εντύπωση ότι το δωμάτιο ήταν άδειο, αφού το κλειδί ξεκουραζόταν στη ρεσεψιόν. Βέβαια, υπήρχαν και οι υποψιασμένοι που σου λέγανε «πάμε να δούμε αν το δωμάτιο έχει βαλίτσες», εμείς δείχναμε άμεση συμμόρφωση, το κλειδί φυσικά δεν έμπαινε στην κλειδαρότρυπα γιατί δεν αντιστοιχούσε στην κλειδαριά, παίρναμε ένα ύφος ύψιστης απορίας, φωνάζαμε τη Σβετλάνα και τη βρίζαμε, η Σβετλάνα δεν καταλάβαινε τίποτα οπότε χαζογελούσε και την διατάσσαμε να καλέσει αμέσως κλειδαρά. Ούτε αυτό το καταλάβαινε απλώς την είπαμε να λέει «ναι» σε ότι άκουγε, αυτή έλεγε «ντα» σε κάθε περίπτωση, συνήθως περιμένανε τον κλειδαρά που δεν ερχόταν, βαριόταν και φεύγανε. Φυσικά όλα αυτά γινότανε τελείως σιωπηλά, για να μην ενοχλήσουμε υποτίθεται τους άλλους πελάτες, αλλά βασικά μην αρχίσουν και φωνάζουν οι από μέσα «άλλος». Μια φορά μόνο πέσαμε σε έναν επίμονο, πήρε χαμπάρι τι κάναμε, δοκίμασε όλα τα κλειδιά ο αθεόφοβος, έκανε φασαρία, οι πελάτες βγάζανε τα κεφάλια από τις πόρτες, έγινε ένα μπάχαλο, μας έγγραψε για επτά περιπτώσεις, κάναμε προσφυγή στα Διοικητικά Δικαστήρια και περιμένουμε εδώ και δεκαπέντε χρόνια να εκδικασθεί. Παλιά, ξινά σταφύλια. Άλλη περίπτωση εγρήγορσης υπήρχε σε έλεγχο του ΙΚΑ για ανασφάλιστο προσωπικό. Η Σβετλάνα είχε αναπτύξει έκτη αίσθηση και τους καταλάβαινε με το που μπαίνανε και έτρεχε να κρυφτεί. Είχαμε ασφαλισμένη την «μπουφετζού», μας ρωτούσαν αν έκανε και την καμαριέρα, εμείς απαντούσαμε θετικά και ο έλεγχος έληγε χωρίς απώλειες.
Τα χρόνια περάσανε και ο πατέρας μου αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί και να μου μεταβιβάσει την ατομική του επιχείρηση, μη έχοντας ουσιαστικά και άλλη επιλογή επειδή ήμουν και το μοναδικό παιδί του. Τον τρέλανα τον γέρο. Του ανέπτυξα τα σχέδια αξιοποίησης της μονάδας, την ένταξής της σε προγράμματα ΕΣΠΑ με συγχρηματοδότηση μέσω «τσιμπημένων» φορολογικών στοιχείων, την «οριζόντια ανάπτυξη» της επιχείρησης στον τομέα των εκδηλώσεων (γάμοι, βαφτίσια κλπ.), κάτι φυσικά που προϋπέθετε πισίνα και στην εισδοχή στο χώρο του σχολικού τουρισμού όπου θα μπορούσαμε να παίξουμε ηγετικό ρόλο, λόγω της στρατηγικής θέσης του ακινήτου. Εκεί ήταν που ο γέρος μου έπαθε το πρώτο εγκεφαλικό, κάτι λίγα χρήματα που είχε μαζέψει είδε να εξατμίζονται, αλλά εγώ προχώρησα στην ολική αναβάθμιση της επιχείρησης. Ανακαίνιση στα δωμάτια, μπαρ και χώρος πρωινού σε σχέδιο γνωστού διακοσμητή της πόλης και κυρίως, αύλειος χώρος με γκαζόν και μία ωραιότατη πισίνα βάθους έως και 2,50 μέτρων με μικρό βατήρα. Ο πατέρας μου τα είδε, χαμογέλασε, πράγματι το ξενοδοχείο είχε γίνει όμορφο, μου ευχήθηκε ο Θεός να μου τα φέρει όπως σχεδίαζα και δεν ξαναπάτησε από τότε. Δυστυχώς όμως και ο Θεός φαίνεται ότι είχε άλλα σχέδια. Κατ’ αρχήν τα λεφτά από το ΕΣΠΑ ακόμα τα παίρνουμε. Η μεγάλη πληγή ήταν η πισίνα σε σχέση με τους πιτσιρικάδες και τον σχολικό τουρισμό. Η πρώτη επαφή των μισών μαθητών με το υγρό στοιχείο ήταν με τη δική μου πισίνα. Παίρνανε φόρα από μακριά, πατούσαν στον βατήρα και σκάγανε σαν καρπούζια στο νερό. Δύο – τρείς φορές, κοντέψανε να πνιγούνε, ήρθε ασθενοφόρο και μαζί με αυτό και η αστυνομία, ρωτήσανε που είναι ο ναυαγοσώστης, εγώ τους ρώτησα τι να τον κάνω τον ναυαγοσώστη και αυτοί μου απαντήσανε ότι επειδή η πισίνα είχε βάθος πάνω από 1,5 μέτρο ο νόμος απαιτούσε ναυαγοσώστη. Περιττό να σας πως ότι αφού έφαγα ένα γενναίο πρόστιμο και έκανα το σταυρό μου που ο πιτσιρικάς απλώς κατάπιε τη μισή πισίνα, η τελευταία εμπαζώθη κατά ένα μέτρο, έτσι ώστε να μην υφίσταται χρεία ναυαγοσώστη. Βλακεία ως σκέψη επειδή οι πιτσιρικάδες συνέχιζαν να βουτούν με φόρα και τώρα κοπανούσαν και το κεφάλι τους στον πάτο της πισίνας. Την τρίτη χρονιά, η πισίνα μπαζώθηκε ολοκληρωτικά, έβαλα από πάνω έναν τεχνητό Κινέζικο χλοοτάπητα χειρίστης αισθητικής με δύο παγκάκια από έναν παλιατζή ξαναβαμμένα, ο χώρος έχασε κάτι από την αίγλη του αλλά εγώ ξαναβρήκα την ησυχία μου. Φυσικά, αυτό σήμανε και το τέλος του σχολικού τουρισμού επειδή οι πιτσιρικάδες όταν άκουγαν πως το ξενοδοχείο δεν είχε πισίνα το απέρριπταν. Είχαν και στο σπίτι τους…
Με τις δεξιώσεις κάτι πήγε να γίνει, όσο υπήρχε η πισίνα, αλλά δεν γλύτωνες τον φορολογικό έλεγχο με τίποτα. Ξέρω, ο άλλος «ξενοδοχειακός παράδεισος» από την άλλη πλευρά της εθνικής τους έστελνε κάθε φορά που έβλεπε δεξίωση, αλλά τι να κάνεις. Ζητούσανε συμβόλαιο, έφερνα τρεις φίλους που γρατζουνούσαν δύο κιθάρες και ο Μήτσος ο «κακοφωνίξ» έκανε ότι τραγουδούσε και αυτοί με γράφανε για ορχήστρα με ζωντανή μουσική, δύο όργανα και φωνητικά. Να σας στείλω τον Μήτσο στο ΣΔΟΕ να σας τραγουδάει ένα απόγευμα, να σας πως εγώ φωνητικά. Σε κάθε περίπτωση, το μπάζωμα της πισίνας σήμανε και το τέλος των δεξιώσεων, επειδή αν δεν έκοβε την τούρτα η Μαριγούλα με τον Κλαρινογαμπρό μπροστά στην πισίνα, δεν θα είχε την αίγλη που άρμοζε στην υψηλή κοινωνία που συναναστρεφόταν.
Το μπαρ δεν είχε καλύτερη τύχη. Κατ’ αρχήν, οι πιτσιρικάδες είναι σαν τις ακρίδες. Έτρωγαν τα πάντα, γκρίνιαζαν για τα πάντα, κλέβανε τις αλατιέρες, χαλούσαν τα καθίσματα και έβριζες την ώρα και την στιγμή που τους έβαλες στο μαγαζί. Το βράδυ που ήταν το ξαπόσταμα του φορτηγατζή, η τηλεόραση των 50 ιντσών έδειχνε συνέχεια ποδόσφαιρο. Το καλό ήταν ότι το μπαρ πουλούσε μπύρες, πολλές μπύρες, το κακό πως σε κάθε αμφισβητούμενη φάση τα κουτάκια με τις μπύρες προσγειωνόταν στη συσκευή.
Μέσα σε όλα αυτά είχα αυξήσει και τις τιμές για την ημιδιαμονή, ένας «κλειδάκιας» όταν του είπα λίγο τσιμπημένη τιμή μου απάντησε «σιγά ρε φίλε στο «four season» ήρθα, είπα να του πω «μ’ αυτή τα φάτσα θα σε διώχνανε από την πόρτα» συγκρατήθηκα και του είπα επειδή είναι σταθερός πελάτης θα του κάνω ειδική τιμή. Γενικά, επειδή η πελατεία άρχισε να αραιώνει, λίγο οι πιτσιρικάδες, λίγο οι δεξιώσεις που δεν επέτρεπαν και ταυτόχρονη παροχή ημιδιαμονής, λίγο οι τσιμπημένες τιμές λόγω ανακαίνισης που μάλλον πέρασε απαρατήρητη από τους σταθερούς πελάτες, επανήλθα στα παλιά και τελικά μάλλον ο πατέρας μου είχε δίκιο, επειδή η καινοτόμος επενδυτική μου σκέψη αποδείχθηκε ανεπαρκής.
Παρασκευή βράδυ και η εθνική οδός ξεχύνεται προς την πόλη, σκοτεινό ποτάμι με μια ροή από συνεχόμενα φώτα και την πόλη στο βάθος, μεγάλη θάλασσα που καταπίνει τα πάντα. Η φιγούρα πλησίασε και η φράση που είχα ακούσει πια χιλιάδες φορές ήχησε και πάλι «ένα κλειδάκι;». Δεν σήκωσα καν το κεφάλι μου, άλλωστε τι σημασία είχε, έδωσα το κλειδί, έβαλα στη θέση του το «πασπαρτού» πήρα τα τριάντα ευρώ και σιγοψιθύρισα «καλή ξεκούραση». Τελικά, όλη η ζωή μου ήταν σαν ημιδιαμονή και κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να επιστρέψω το κλειδάκι. Η επόμενη φιγούρα πλησίασε. «Ένα κλειδάκι;».



