Να σοβαρευτούμε επιτέλους! Έφτασε και πέρασε η ώρα…

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία του έτους του πιθήκου (για τους Κινέζους) και της περιόδου υποβολής των φορολογικών δηλώσεων για το φορολογικό έτος 2015 (για τους Έλληνες), για μία ακόμα φορά επιβεβαιώνεται. Πάλι δεν θα «προκάνουμε». Οπότε πάλι το Υπουργείο Οικονομικών θα δώσει μάλλον ολιγοήμερη παράταση, μάλλον θα είναι σιωπηρή, θα κλείσει το μάτι στους φορολογούμενους ότι σιωπηρή – ξεσιωπηρή το κατοστάρικο του προστίμου δεν θα επιβληθεί (για την ώρα δηλαδή, γιατί μετά θα επιβληθεί και … έλα μωρέ ποιος θα γκρινιάξει που μπήκε ένα πρόστιμο ενώ είχαμε πει ότι δεν θα μπει … και πάει λέγοντας) και γενικά η Ελληνική φορολογική ιστορία θα επαναληφθεί για ακόμα μία φορά.

Όλα αυτά βέβαια, ελάχιστη σημασία θα είχαν, αφενός μεν αν η χώρα δεν ένιωθε τη δημοσιονομική θηλειά να την πνίγει ολοένα και περισσότερο, αφετέρου δε αν η αποποίηση ευθυνών, εν είδει μικρών παιδιών, δεν αφορούσε την όλη ασυνέπεια του συτήματος, για μία ακόμα φορά.

Θα καταλάβατε βέβαια ότι αναφερόμαστε στις «μνημειώδεις» ανακοινώσεις υπηρεσιακών και όχι μόνο παραγόντων, σύμφωνα με τις οποίες, ένας βασικός λόγος καθυστέρησης στην υποβολή των φορολογικών δηλώσεων ήταν και η απεργία των λογιστών. Φυσικά και η απεργία θα είχε σημαντικές επιπτώσεις στην πορεία των δηλώσεων αν το σύστημα λειτουργούσε απρόσκοπτα και έγκαιρα, αν οι δημόσιοι φορείς και υπηρεσίες έστελναν ορθά και χωρίς καθυστερήσεις τις βεβαιώσεις τους, αν δεν εκδίδονταν συνεχώς εγκύκλιοι και διευκρινίσεις σχετικά με θέματα που αφορούν τις δηλώσεις, αν είχαμε φορολογικό πλαίσιο σταθερό (η αγαπημένη μου φράση), αν…

Μετά φυσικά από τα σχόλια και τις διαμαρτυρίες που προκάλεσε η συγκεκριμένη αναφορά ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών κ. Τρύφωνας Αλεξιάδης αναγκάστηκε εσπευσμένα σε συνέντευξη τύπου, να ανακρούσει πρύμναν και να δηλώσει ότι όχι απλώς για την καθυστέρηση δεν φταίνε οι λογιστές αλλά οι τελευταίοι είναι και «άμισθοι συνεργάτες» του Υπουργείου, στους οποίους στηρίζει όλες του τις προσπάθειες για την έγκαιρη και έγκυρη είσπραξη φόρων.

Ο καιρός όμως γαρ εγγύς, αύριο τελειώνει η προθεσμία υποβολής των δηλώσεων, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δηλώσεις δεν έχουν ακόμα υποβληθεί, το σύστημα δεν έχει πέσει «παραδόξως» και περιμένουμε να ακούσουμε αυτή τη φορά τι φταίει. Οι λογιστές, η υπερφορολόγηση, ο Ερμής που τα τελευταία δέκα χρόνια είναι ανάδρομος για το Ελληνικό φορολογικό σύστημα;

Κάποτε όμως το παιχνίδι των ευθυνών τελειώνει και φανερώνονται οι πραγματικοί υπεύθυνοι μιας κατάστασης. Έτσι, στους τελευταίους μήνες του χρόνου που ο Έλληνας φορολογούμενος θα καλείται να πληρώνει ταυτόχρονα τρεις διαφορετικούς φόρους (εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, τέλη κυκλοφορίας), μάλλον αλλού θα πρέπει να ζητηθούν οι ευθύνες παρά στους Έλληνες λογιστές.

Και για να πάμε και το θέμα λίγο πιο μακριά, είναι σωστό το παράδειγμα που δίνει το αρμόδιο υπουργείο στον τρόπο αντιμετώπισης των συνεργατών του, έστω και αμίσθων; Δηλαδή αυτή η σχέση «αφεντικού» και «δούλου» ή για να το ελαφρύνω λίγο, η αντιμετώπιση των λογιστών ως μικρών παιδιών που πρέπει να πιεστούν για να κάνουν κάτι, ακόμα και αν είναι πασιφανές ότι δεν θα τα καταφέρουν (ας ζοριστούν όμως βρε αδερφέ, δεν πειράζει..) αρέσει στο Υπουργείο; Γιατί αν του αρέσει, μη δω καμία ανακοίνωση δυσανασχέτησης όταν «οι θεσμοί» μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο! Γιατί όπως λέει και ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται κιόλας.

Ήρθε η ώρα κύριοι να σοβαρευτούμε. Και να σοβαρευτούμε όλοι.

Δεν γίνεται αυτό το έργο να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και τους ίδιους θεατές. Αν δεν μπορείτε να είστε συνεπείς με το taxis, αν δεν μπορείτε να είστε συνεπείς με τον ίδιο τον νόμο που εσείς ψηφίσατε, αν δεν μπορείτε να είστε έτοιμοι εν τέλει όταν πρέπει, για να μπορούν λογιστές και φορολογούμενοι να προγραμματίσουν δουλειά και υποχρεώσεις, τότε αυτά που σχεδιάζετε δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ. Όχι ανάπτυξη, ούτε συντήρηση δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε.

Και από την άλλη βέβαια, αν δεν είμαστε συνεπείς και εμείς ως κλάδος με τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει και δεν σταματήσουμε να «τρωγόμαστε» μεταξύ μας, κοιτάζοντας ο καθένας πρώτα τον εαυτό του και τα λάθη του και προσπαθώντας ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα, τότε δεν μας φταίει κανείς αν συνεχίζεται το ίδιο χάλι κάθε χρόνο.

Και ες αύριον τα σπουδαία!