197295

Αύγουστος. Ελληνικό καλοκαίρι, ζεστό και υγρό. Η άλλη πλευρά της Ελλάδας ή μάλλον η Ελλάδα. Το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας που τις πολύ ζεστές ημέρες έρχεται και θαμπώνει με το νερό να εξατμίζεται και την υγρασία να ανεβαίνει αποπνικτικά. Αύγουστος μεσημέρι με τη θερμοκρασία να κτυπάει σαραντάρια, το πολύχρωμο της Ελληνικής επαρχίας και το κατάλευκο των σπιτιών του Αιγαίου να ανεβάζουν την αίσθηση αυτή και να λες ακόμα λίγο και θα λιποθυμήσω. Κατάμαυρος στο πρόσωπο, που ότι και να βάλεις, ο ήλιος γρήγορα θα το κερδίσει και θα αφήσει το πέρασμά του, που με τα χρόνια θα είναι κάποιες σκαμμένες γραμμές, ένα αποτύπωμα την μεσογειακής σου ταυτότητας.

Αυτό είναι που μ’ αρέσει στη χώρα μου, ίσως η σχέση με το υγρό στοιχείο στα είκοσι μέτρα από εκεί που γεννήθηκα, ίσως η κίνηση της θάλασσας που σου δίνει την αίσθηση πως όλο αυτό το απέραντο γαλάζιο είναι ζωντανό εκεί και κινείται, πότε ησυχάζει και σε φωνάζει να σε αγκαλιάσει, πότε θυμώνει, ασπρίζει και θέλει να σε διώξει. Και ο ήλιος, καυτός και απόμακρος, πηγή ζωής που όσο και να λένε «πρόσεχε», είναι που θέλω να με αγκαλιάζει. Αυτά τα δύο είναι η δική μου η Ελλάδα, το δικό μου μακρύ ζεστό Ελληνικό καλοκαίρι, που δεν θα το άλλαζα με τίποτε στον κόσμο.

Αύγουστος με τη φωνή του Νίκου Παπάζογλου που θέλεις να απομονωθείς, να αποσυνδεθείς από ότι σε συνέδεε σε όλη την καθημερινότητα του χρόνου, να κάνεις έναν προσωρινό δικό σου κόσμο μαζί με τους δικούς σου ανθρώπους που φυσικά δεν μπορείς να τους εγκαταλείπεις όποτε θέλεις, να ζήσεις τη δική σου ουτοπία. «Μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως, φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται…». Το ξέπλυμα του μυαλού που ο καθένας μας αναζητά για να μπορέσει να συνεχίσει και τον καινούργιο εργασιακό χρόνο, να ζήσει το πρόσκαιρο όνειρό του, είτε φθηνό σε ένα αντίσκηνο, είτε ακριβό ή δίπλα στο ακριβό, απολαμβάνοντας την επίπλαστη πλούσια ζωή, έστω και με τη μορφή της βόλτας στα σοκάκια των νησιών των Κυκλάδων, δίπλα στον επώνυμο που μπορεί να μένει στην σουίτα των μερικών χιλιάδων ευρώ, αλλά βαδίζετε μαζί στο ίδιο πλακόστρωτο… Είναι ο Αύγουστος που απλόχερα δίνει στον καθένα μας ότι ζητήσει με τον δικό του τρόπο.

Ο Αύγουστος της Παναγίας και του προσωπικού μας θαύματος που ο καθένας κάπου βαθιά ψάχνει μέσα του. Ο Δεκαπενταύγουστος που στη δική μας Ελλάδα σημαίνει διακοπές, ζέστη, προσκύνημα στην Παναγία και κρυφή παράκληση γι’ αυτό που ο καθένας μας θέλει και πάντα πιστεύει πως η Μητέρα θα του το δώσει. Ο Δεκαπενταύγουστος όπως ανάγλυφα τον παρουσίασε ο Γιάνναρης στην ομώνυμη ταινία… Το ζευγάρι με το βαριά άρρωστο παιδί, τη φύση που δείχνει να τους παίρνει αυτό που τόσο θέλανε να αποκτήσουν και η μόνη ελπίδα πια είναι η Παναγία, κρεμασμένη κάπου εκεί, φερμένη από την Μικρά Ασία, η Παναγία Σουμελά. Το τάμα. Δεν ξέρω αν η λέξη αυτή υπάρχει σε άλλο λεξιλόγιο με την έννοια που τη δίνουμε εμείς. Κάτι που τάζω να δώσω για να κρατήσω κάτι άλλο που δεν θέλω να χάσω. Ή κάτι που θα δώσω αν πάρω αυτό που θέλω. Επειδή βαθιά ξέρουμε ότι όλα τα πράγματα έχουν κόστος. Ακόμα και η Θεία χάρη έχει κόστος. Ή έτσι νομίζουμε στην αγωνία μας και θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Θείο, που δεν μας πήρε αυτό που είχαμε ή που μας έδωσε αυτό που θέλαμε. Και κυρίως που μας χάρισε υγεία και τη χαρά της ζωής.

Το πλήθος, οι χιλιάδες που προσμένουν το δικό τους θαύμα, η ποντιακή λύρα σε έναν πυρρίχιο που φέρνει σε μέθεξη τους χορευτές και σε αυτούς που μετέχουν ενεργά και σε αυτούς που παρακολουθούν, ταυτόχρονα με τη μυρωδιά από λιβάνι και τα εγκώμια για την Παναγία, όλα μαζί σε ένα αδιάσπαστο σύνολο. Και η βροχή, ξαφνική από το πουθενά, μέσα στον καυτό Αύγουστο, το μπουρίνι που διαλύει τα πάντα αν και κανείς δεν αφήνει αυτό που κάνει, ο πυρρίχιος συνεχίζεται με τους χορευτές βρεγμένους ως το κόκκαλο σαν ένα σημάδι ότι είναι η βροχή που τα ξεπλένει όλα, το θολό τοπίο και η απόλυτη απόγνωση με την κραυγή να ακούγεται μόνο στην ψυχή μην μπορώντας να βγει επειδή το λαρύγγι στέγνωσε. Και ξαφνικά, εκεί ανάμεσα στον θολό ορίζοντα, ένα παιδί ντυμένο στα λευκά, ξαναγεννημένο, μούσκεμα αλλά όχι από την βροχή, από κάτι διαφορετικό που το καθάρισε από την αρρώστια και το ξανάδωσε πίσω στη μάνα του όλο ζωή, σαν όλα τα παιδιά του κόσμου. Το θαύμα έγινε, η συντριβή της μάνας άγγιξε τη μάνα όλων μας και της έκανε τη χάρη.

Αν σας μείνει λίγος χρόνος δείτε την ταινία, δεν είναι πρόσφατη, κάθε δεκαπενταύγουστο όμως την ξαναβλέπω. Αν μπορέσετε, πάτε σε μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία. Αν βρεθείτε στις Κυκλάδες πάτε στην Παναγία την Κόκκινη, μη ρωτήσετε που είναι, είναι παντού. Ζήστε τη μυσταγωγία της λειτουργίας, ξεφύγετε λίγο από τον κόσμο σας και πλανηθείτε στο σύμπαν.

Κι’ αυτός ο Αύγουστος θα περάσει και επιστρέφοντας θα έχουμε να τρέχουμε για να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ, τη δόση του εισοδήματος και ότι άλλο. Αλλά θα είναι άλλος ένας Αύγουστος να προστεθεί στις αναμνήσεις μας, άλλος ένας ζεστός Ελληνικός Αύγουστος, άλλος ένας δεκαπενταύγουστος της Παναγίας και πού ξέρετε, μπορεί αυτή τη φορά το θαύμα να γίνει και για εσάς, αν πραγματικά το θέλετε. Γιατί το θαύμα βρίσκεται βαθειά μέσα μας αλλά θέλει προσπάθεια για να το βγάλουμε έξω, θέλει ταπείνωση και πραγματική πίστη. Να είστε καλά και να επιστρέψετε ξεκούραστοι και δυνατότεροι. Ο Ελληνικός Αύγουστος είναι εκεί έξω και σας περιμένει να συνδράμει στην ξεκούραση, την χαλάρωση, τη νέα αφετηρία, με νέες δυνάμεις, νέες φιλοδοξίες, νέες ισορροπίες και στόχους.