Δύο Αστέρων και βάλε
Η τελείως προσωπική μου άποψη είναι πως στην Ελλάδα ζούμε ταυτόχρονα σε δύο πραγματικότητες. Την εικονική που συνήθως αφορά τους άλλους, τον τρόπο που διαβιούν, το πώς κατάφεραν αυτά που κατάφεραν, την αλληλουχία συγκυριών που τους έτυχαν, και την άλλη, αυτή που συνήθως αναφέρεται σε εμάς και στους πολύ στενούς μας ανθρώπους, που δεν είναι τόσο φωτεινή σε σχέση με την πρώτη, κάποιες φορές είναι μίζερη, θεωρούμε ότι αυτή η μιζέρια είναι αποτέλεσμα κάποιων κρυφών δυνάμεων που μας κατατρέχουν. Σε κάθε περίπτωση, αντλούμε λάμψη από τη ζωή των άλλων που στα μάτια μας φαντάζει ζωντανό παραμύθι, επειδή όμως η μνησικακία είναι από τις «αρετές» του ανθρώπινου είδους, σε περίπτωση αποκαθήλωσης, φροντίζουμε να τους κανιβαλλίσουμε, αναφωνώντας περιχαρείς «δεν στα έλεγα εγώ, το’ ξερα».
Στην Ελληνική κοινωνία οι παραπάνω παραδοχές γίνονται με πολλές απλουστεύσεις, όπως και η κατάταξη κάποιου στην ανώτερη κοινωνία με την έννοια του θαυμασμού και της αποδοχής από τον μέσο πολίτη της χώρας. Γενικά, η κατάταξη γίνεται με όρους που θα ήταν εφικτοί στον καθένα και ισχυρότερο στοιχείο στην ανέλιξη κάποιου είναι το πηγαίο ταλέντο και όχι φυσικά η μόρφωση. Συνεπώς, ο μεγάλος έμπορος που δεν τέλειωσε την βασική εκπαίδευση αλλά κατάφερε να κάνει χρήματα είναι το προσωπικό ίνδαλμα των περισσοτέρων (π.χ. το σύνδρομο του «λουστράκου» των παλιών Ελληνικών ταινιών που ξεδιπλώνει την καπατσοσύνη του), ο πασίγνωστος πλέον ποδοσφαιριστής που κλωτσούσε κάτι που έμοιαζε με μπάλα σε μια αλάνα, η φίρμα τραγουδίστρια που τραγουδούσε στο μπάνιο της και τώρα ονειρεύεται Ηρώδειο και φυσικά, η θειά μου που έκανε τραχανόπιτες στο χωριό και ονειρεύεται καριέρα a la Βέφα Αλεξιάδου. Το εφικτό είναι θεωρητικά για τον καθένα μας αυτό που λες «αυτός τα κατάφερε γιατί ήταν τυχερός, λίγο να με βοηθούσε η τύχη κι εμένα…». Καμιά φορά σκάνε και κάποιοι περίεργοι στην χώρα (αν σας λέει τίποτα το επίθετο Νανόπουλος) τάχα μεγάλοι ερευνητές σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού, αλλά εδώ δεν τους δίνουμε ούτε θέση λέκτορα, επειδή το διάβασμα θέλει κόπο και επειδή μάλλον όλα τα μυαλά τελικά δεν είναι ίδια, συνεπώς τι θέλουμε έναν παρείσακτο ο οποίος διαβάζει όλη τη μέρα (τι κουραστικό) και λέει πράγματα ακατανόητα, μονόχνωτος και με προβλήματα επικοινωνίας με τους άλλους.
Μετά από αυτή τη μεγάλη εισαγωγή, θα σας πω μια πραγματική ιστορία με άλλα ονόματα και σε άλλους χώρους, κάτι που εδραιώνει τη θεωρία μου ότι στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα σημαντικό να βρεθείς την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο χώρο…
Τον «ήρωα» της ιστορίας μου, ας πούμε ότι το λένε Τζαννέτο και γεννήθηκε σε ένα από τα πανέμορφα νησιά της Ελλάδας. Ο Τζαννέτος αφού τελεύτησε την υποχρεωτική εκπαίδευση στο μοναδικό λύκειο του νησιού, έλαβε βαθμό απολυτηρίου 19,2, όπως και όλη η τάξη του στην οποία ο χειρότερος κυμαινόταν γύρω στο 17, ενώ ο άριστος κάπου στο 19,8 (για να μην κάνουμε και υπερβολές). Φυσικά, όπως γινόταν κάθε χρόνο στις εκάστοτε Πανελλαδικές, τελικά, αυτός που είχε το 19,8 ήταν ο μόνος που κατάφερε να περάσει σε κάποιο περιφερειακό Τ.Ε.Ι. σε μία ιδιαιτέρου εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος σχολή που ασχολιόταν με το πέταγμα της μύγας και ο φίλος μας θα έπαιρνε την ειδικότητα του βοηθού εντομολόγου. Τελικά όμως δεν του άρεσαν οι μύγες καθώς και οι συμφοιτήτριές του στη σχολή και για το λόγο αυτό αποφάσισε να γυρίσει πίσω στο νησί, το οποίο έχασε έναν μελλοντικό επιστήμονα ολκής.
Η μέρα στο νησί περνούσε με ψάρεμα, κάτι από αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, κάποια ενοικιαζόμενα δωμάτια για κανέναν «ψαγμένο» και πολύ πρέφα. Συνεπώς, όλα ήταν όμορφα. Κάπου εκεί στην δεκαετία του 80, έπιασε μια μέρα τον Τζαννέτο ο φίλος του ο Μανώλης που μόλις είχε ξεμπαρκάρει και του λέει: Ρε Τζαννέτο, εκείνο τον στάβλο του παππού σου που έχεις πάνω στον γκρεμό, δεν τον κάνουμε μπαράκι; Εγώ δούλεψα για λίγο μπάρμαν σε ένα επιβατικό πλοίο και ξέρω κανά δύο κοκτέιλ, θα έρχεται η παρέα, κανένας τουρίστας, καλά θα περνάμε και κάτι θα βγάζουμε. Ο Τζαννέτος συμφώνησε επειδή είχε βαρεθεί την πρέφα και έτσι γεννήθηκε το “mules”.Το συγκεκριμένο όνομα ελήφθη από την προηγούμενη χρήση του χώρου ως στάβλου για τα μουλάρια του παππού, εξού και το mules. Με το που στήθηκε το bar, ήρθαν κάτι Αμερικάνοι στο νησί και γυρίσανε μια ταινία με έναν τύπο και δύο κοπέλες, που δεν φορούσαν τίποτα και όλη μέρα βουτούσαν από έναν βράχο στη θάλασσα. Η ταινία μπήκε στα Αμερικάνικα και Διεθνή charts επειδή λέει εξυμνούσε τον έρωτα τριών ανθρώπων, απομονωμένων σε ένα ερημικό νησί όπου ζούσαν με τους αυτόχθονες την καθημερινότητά τους, αλλά τελικά, επειδή τα γκομενικά τους έμπλεξαν, κάπου βαρεθήκαν, το διέλυσαν και γυρίσανε στη χώρα τους. Σε κάθε περίπτωση, ξαφνικά χιλιάδες ψαγμένοι περίεργοι, άρχισαν να καταφθάνουν στο νησί πηδώντας από τον ίδιο βράχο και νοιώθοντας τη δύναμη της φύσης, ταυτόχρονα με το αίσθημα του πνιγμού καθώς το συγκεκριμένο σημείο είχε βάθος και οι ντόπιοι έπρεπε να τους μαζεύουν, βάζοντάς τους να ξεράσουν όση αλμύρα ήπιαν. Οι ίδιοι ψαγμένοι τύποι ανακάλυψαν επίσης πως ο ήλιος δύει και χάνεται μες στη θάλασσα, μια μαγευτική στιγμή που καθόταν χιλιάδες “εντυπωσιασμένοι” και χειροκροτούσαν τη δύση του ηλίου. Προσωπικά, προτιμάω την ανατολή όπου πάλι ο ήλιος φαίνεται σαν να βγαίνει μέσα από τη θάλασσα, αλλά επειδή το γεγονός συμβαίνει το καλοκαίρι κατά τις έξι το πρωί και οι περίεργοι, ντίρλα από τα ξύδια κοιμούνται, κανείς δεν ασχολείται με αυτό το γεγονός της φύσης.

Εδώ μπαίνει το κατάλληλο πράγμα στην κατάλληλη στιγμή. Οι περίεργοι ανακάλυψαν ότι από την αυλή του mules είχε καταπληκτική θέα της δύσης του ηλίου, κάθε απογευματάκι ορδές γέμιζαν το μαγαζί, ο Τζαννέτος σταμάτησε να σερβίρει μπύρες που έπινε η παρέα του και ο Μανώλης άρχισε να κάνει pina colada, mojito και να σερβίρουν ροζ σαμπάνια με φράουλες (κρασί με μπουρμπουλήθρες από τον συνεταιρισμό), αλλάξανε τη μουσική στο μαγαζί γιατί τους ξένους δεν τους άρεσε ο Μανώλης Αγγελόπουλος και βάλανε Άριες με την Μαρία Κάλας και οι τιμές ξεφύγανε σε δυσθεώρητα ύψη, ο δε τζίρος του mules εκατονταπλασιάστηκε. Ο παππούς, που ζούσε ακόμα τότε, ήρθε μια φορά στο μαγαζί πρώην στάβλο, έναν βαρύγλυκο ήπιε και ρωτούσε γιατί η κοπέλα στα μεγάφωνα τσίριζε σαν να την πατούσαν το μικρό δάχτυλο στο πόδι. Να είναι καλά εκεί που είναι. Τον επόμενο χρόνο το μαγαζί έγινε διάσημο επειδή από τους περίεργους που ήρθαν, κάποιος ήταν δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό παγκοσμίου φήμης και βρήκε πως το mojito του Μανώλη ήταν ότι πιο εξαιρετικό είχε πιεί επειδή ο δυόσμος ήταν φρεσκοκομμένος (είχαμε βάλει ένα παρτέρι με δυόσμο στο μαγαζί γιατί που να τρέχεις να βρεις στο νησί και ο Μανώλης σε κάθε παραγγελία έκοβε κανά δύο φυλλαράκια), η θέα μαγευτική και η μουσική σε ταξίδευε. Βέβαια, η ιστορία όπως την περιγράφω δεν έχει τίποτε από τη μαγεία του δημοσιογράφου, αλλά τα πάντα είναι θέμα οπτικής. Σε κάθε περίπτωση, τον επόμενο χρόνο, ήρθε ένας Αμερικάνος που ασχολιόταν με bar, έκανε μια προσφορά για το mules που ο Τζαννέτος δεν ήταν σε θέση να αρνηθεί και εκεί, αφού έδωσε ένα μεγάλο ποσό και στον Μανώλη, έληξε η σταδιοδρομία του Τζαννέτου ως ιδιοκτήτη bar. Το mules δούλεψε μερικά χρόνια καλά, μετά γέμισε mules όλο το νησί και όλα είχαν υπέροχη θέα στη δύση του ηλίου και για να μην τα πολυλογώ, σήμερα το πήρε ένας ντόπιος και πουλάει κρέπες και soft ice cream για να βγάλει ένα καλό μεροκάματο και τίποτα παραπάνω.
Όπως είπαμε, τα πάντα είναι timing. Ο Τζαννέτος, μη έχοντας τι να κάνει τα χρήματα που έβγαζε, αγόρασε ένα οικόπεδο στο κέντρο της χώρας. Άρχισε να σηκώνει δωμάτια, μετά που πούλησε το mules τα μετέτρεψε σε ξενοδοχείο δύο αστέρων, οι περίεργοι ερχόταν πια μιλιούνια και το ξενοδοχείο ήταν πάντοτε φίσκα και ο Τζαννέτος εισέπραττε.
Στο νησί, πάνω από την πολεοδομία, υπήρχε και ένα δωμάτιο που το λέγανε Εφορία. Εκεί ήταν ο Προϊστάμενος και ένας ντόπιος. Ο Προϊστάμενος συνήθως ήταν Αθηναίος και έκανε τον Προϊστάμενο. Τηλεφωνούσε στους συνδικαλιστές φωνάζοντας πού με φέρατε σε αυτό το κωλομέρος, πάρτε με από εδώ, έπινε δέκα καφέδες τη μέρα, έβαζε υπογραφές σε μερικά χαρτιά που του έφερνε το άλλο στελεχιακό δυναμικό της Υπηρεσίας, δεχόταν κανέναν φορολογούμενο για να του πει τον πόνο του, αλλά τελικά κατάληγαν να λέει στον ντόπιο τον πόνο του ο Προϊστάμενος και κάθε τόσο έπαιρνε διάφορες άδειες (κανονικές, αναρρωτικές, εκπαιδευτικές κ.λπ.). Ο ντόπιος ή αλλιώς ο Τζώρτζης από το Εμποριό, έκανε τα πάντα (Υποδιευθυντής, ελεγκτής, Προϊστάμενος Τμήματος, Πρωτόκολλο, κλητήρας και ότι άλλο τύχαινε). Δεν μπορούμε να πούμε ότι εκτελούσε τα πάντα με υψηλή επαγγελματικότητα, αλλά και οι αντισυμβαλλόμενοι λογιστές, είχαν μάθει τότε πρακτικά το επάγγελμα από τον προηγούμενο και γενικά το σύστημα λειτουργούσε ή νόμιζαν ότι λειτουργούσε. Φυσικά, ο φορολογικός έλεγχος ήταν λέξη άγνωστη, επειδή αφενός μεν δεν υπήρχε διαθέσιμο προσωπικό, αφετέρου δε, σε χίλιους κατοίκους όλοι συγγενείς είναι και συνεπώς αν ο Τζώρτζης εκτρεπόταν ελεγκτικά και φορομπηχτικά, θα βίωνε την κοινωνική απομόνωση ιδιαίτερα τους χειμωνιάτικους μήνες, όπερ; καμία σχέση με το γυναικείο φύλλο και κάτσε να περιμένεις το καλοκαίρι τις τουρίστριες.
Βέβαια, είκοσι χρόνια μετά από την αρχή της ιστορίας μας, ήρθαν τα πάνω – κάτω. Το νησί γέμισε, άρχισαν να έρχονται επιχειρηματίες από την Αθήνα και να ανοίγουν μαγαζιά, σηκώθηκαν τα πρώτα μεγάλα ξενοδοχεία, στην Εφορία γίνανε καμιά δεκαριά νοματαίοι και αρχίσανε να ζητάνε τα διάφορα χαρτιά που η επιχείρηση δεν τηρούσε και με τη μεγαλύτερη ευλάβεια, μπήκαν και τα πρώτα φορολογικά πρόστιμα και τα πράγματα αρχίσανε να ζορίζουν. Ήτανε τότε που εμφανίστηκαν και κάτι μυστήριοι που τους λέγανε ΣΔΟΕ. Αν και με το που γράφανε τον πρώτο στο νησί έπεφτε σήμα και προσπαθούσανε να συμμαζέψουνε τα ασυμμάζευτα, τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ. Για παράδειγμα στο ξενοδοχείο του Τζαννέτου παρουσιάστηκε ένα απόγευμα, ένα ζευγαράκι με μία βαλίτσα. Πελάτες λέει ο Τζαννέτος, εκείνη τη στιγμή εξυπηρετούσε μια παρέα από Άγγλους που φεύγανε, μια στιγμή τους λέει και τελειώνω, δεν πειράζει του απαντάει το ζευγαράκι και άρχισε το check out των Άγγλων. Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να πληρώσουν, του δίνουν μια κάρτα, τους λέει το Τζαννέτος σε άπταιστα Αγγλικά “cash money discount”, ήτανε πεντακόσια ευρώ ο λογαριασμός, τους πήρε τετρακόσια πενήντα, χαιρετήθηκαν, τους έδωσε και την ευχή του αντί για απόδειξη και όλα καλά. Ρώτησε μετά το ζευγαράκι για πόσες μέρες θέλανε δωμάτιο, τελικά δεν θέλανε δωμάτιο γιατί ήτανε από το ΣΔΟΕ και τον γράψανε για την απόδειξη που δεν έδωσε στους Άγγλους. Το κακό όμως δεν σταμάτησε εκεί. Παλιά, είχανε ένα περίεργο βιβλίο που το λέγανε «βιβλίο πόρτας» που κάποιος καλός άνθρωπος το κατάργησε (φήμες λένε ότι έβαλε το χέρι του και ο βουλευτής του νησιού αλλά μάλλον το λέει ψέματα για να τον ψηφίζουν στις εκλογές). Ο τύπος από το ζευγαράκι ήταν περίεργος και άρχισε να ανακατώνει όλα τα χαρτιά που είχε ο Τζαννέτος πάνω στο γκισέ. Τελικά βρήκε καμιά δεκαριά πελάτες για τους οποίους δεν είχε εκδοθεί φορολογικό στοιχείο. Κάποια στιγμή, σαν να ησύχασε ο ζημιάς και έκατσε. Ο Τζαννέτος τον κέρασε ένα αναψυκτικό, αυτός είπε ωραίο το ξενοδοχείο σου, ο Τζαννέτος προβλέποντας το κακό που ερχόταν, τον προσκάλεσε να έρθει για διακοπές με τη γυναίκα του τη μάνα του, την πεθερά του και γενικά όλο του το σόι, ο άλλος είπε «ναι φυσικά» και τον ρώτησε αν έχει κανένα βιβλίο που οι πελάτες γράφουν τις εντυπώσεις τους για το ξενοδοχείο, για να πάρει μια ιδέα. Περήφανος ο Τζαννέτος του έφερε την «βίβλο του ξενοδοχείου» με δεκάδες κολακευτικά σχόλια και κολλημένες φωτογραφίες σέλφι με την φάτσα του Τζαννέτου σε όλες. Ο μυστήριος το είδε για καμιά δεκαριά λεπτά και μετά ήρθε η καταστροφή. Το βιβλίο είχε μέσα «εντυπώσεις πελατών» από τα τελευταία πέντε χρόνια. Οπότε ρωτάει ο τύπος: Εδώ στην φωτογραφία από κάτω που είσαι και εσύ με πελάτες, γράφει «οικογένεια Καραμήτρου, ένα υπέροχο δεκαήμερο στο ξενοδοχείο του τρομερού Τζαννέτου, 18 Αυγούστου 2014». Μου φέρνεις σε παρακαλώ το αντίγραφο της απόδειξης; Για να μην τα πολυλογώ, σε όλο το βιβλίο αντιστοιχούσαν ελάχιστες αποδείξεις, το βιβλίο κατασχέθηκε, ακόμα ο Τζαννέτος τρέχει με τους δικηγόρους, βρήκε έναν κανονικό λογιστή και όχι κάποιον που έκανε τον λογιστή και εδώ και δύο χρόνια πληρώνει πρόστιμα και κόβει αποδείξεις. Α ρε Καραμήτρο και ήσουν και καλό παιδί.
Το καλό είναι ότι μπήκε στο ΕΣΠΑ και έκανε ανακαίνιση στο παραθεριστικό αχούρι. Συνεργάζεται με την Booking, οι πελάτες έρχονται από όλο τον κόσμο και συνήθως μένουν ευχαριστημένοι (επειδή ελάχιστα μένουν στο ξενοδοχείο και γυρνάνε όλη μέρα στο νησί), αν και κάποιες φορές λένε ότι οι φωτογραφίες στο διαδίκτυο ήταν αρκετά διαφορετικές από τα δωμάτια. Ακόμα, μερικές φορές παραπονιούνται για το πρωινό. Ο Τζαννέτος σερβίρει ένα premium πρωινό με κύριο προμηθευτή τη γνωστή Γερμανική αλυσίδα, όπου αγοράζει εξαιρετικό (ή σχεδόν εξαιρετικό) κέικ αγνώστου προελεύσεως (made in E.U.) έναντι του ποσού του 1,5 ευρώ, πορτοκαλάδες Αργεντινής στα 0,25 ευρώ το κουτάκι, μαρμελάδες Βουλγαρίας μισό ευρώ τη δεκάδα και κάτι βουτυράκια δεν ξέρω από πού… αλλά σε λογικότατη τιμή. Τι δεν τους αρέσει σε όλη αυτή την πρωινή πανδαισία, δεν μπορεί να καταλάβει. Φυσικά, ο άρτος είναι ελεύθερος σε ποσότητα και επιπλέον σερβίρεται Ελληνικός και φραπέ. Τελευταία είχε μια παρέα από Κύπριους που όλα τους ξίνιζαν. Τον φωνάζει ένας στο πρωινό και ρωτάει αν «στην τιμήν δαμέ κουμπάρε περιλαμβάνεται και American Breakfast που σερβίρουμεν εμείς εις την Κύπρον;». Αυτός του λέει «σιγά μην περιλαμβάνεται στην τιμήν και σούσιν για ογδόντα ευρώ που έδωσες». Τον είπε Καλαμαρά, αυτός δεν του απάντησε και στην αξιολόγηση του Booking.com τον στόλισε, θεωρώντας ότι το πρωινό θα έπρεπε να περιλαμβάνει χαλούμι, λούντζα, σεφταλιά και για γλυκά παλουζέν και μαχαλεπί.
Ας λέει ότι θέλει ο Κύπριος, από την Booking μετά από την ανακαίνιση του είπαν να ανεβάσει τις τιμές, επειδή το ξενοδοχείο μπορεί να ήταν δύο Αστέρων αλλά στην πραγματικότητα αξίζει για πολλά περισσότερα, τουλάχιστον δύο και βάλε. Εδώ τελειώνει η ιστορία του Τζαννέτου, που βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή, στον κατάλληλο τόπο (το νησί του), έχοντας το κατάλληλο ακίνητο ανυπολόγιστης αξίας (τον στάβλο του παππού του). Αν ο Τζαννέτος βρισκόταν σε λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, το επιχειρηματικό του δαιμόνιο θα εξαντλούνταν σε συνοικιακό ψιλικατζίδικο, θα είχε κουμπαριάσει με το ΣΔΟΕ επειδή θα πέρναγε από εκεί δύο φορές την ημέρα, οι δουλειές θα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο επειδή οι καπνοβιομηχανίες μειώσανε τα κέρδη των λιανοπωλητών, αλλά και οι καταναλωτές λόγω τιμής του τσιγάρου το γυρίσανε στο στριφτό με καπνό αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης, εφημερίδες και περιοδικά δεν αγοράζει πια ο κόσμος επειδή ο Κωστόπουλος και ο Λυμπέρης έπαψαν πια να είναι «man of the year» και κυριότερο, οι πάμπλουτοι κάτοικοι της εκεί περιοχής άρχισαν να ψωνίζουν με πίστωση, όπερ σημαίνει μεγάλο ποσοστό ανεπίδεκτων εισπράξεως ποσών. Συνεπώς, ο Τζαννέτος και ο κάθε Τζαννέτος των Ελληνικών τουριστικών νησιών, βρέθηκε το σωστό χρόνο στο σωστό μέρος και να είναι καλά γιατί το «βαθύ γαλάζιο» είναι το μόνο που μας έμεινε να εμπορευόμαστε.



